همیشه از یک سکوت طولانی شروع می­شود. کنار دریا باد می­آید و تن خیسم را سرد می­کند. ساعت­هاست اینجا نشسته­ام. زانوهایم را بغل کرده­ام و به روبرو خیره شده­ام. موج­ها با قدرت از جایشان بلند می­شوند و بی­حوصله خودشان را به لب ساحل می­رسانند. آن قدر بی­حوصله که حتی پاهای من را دوباره خیس نمی­کنند. ابرها آسمان را پر کرده­اند و هیچ باریکه­ای از نور خورشید به زمین نمی­رسد. دارم به انتهای دریا نگاه می­کنم. اما انگار انتهایی هم وجود ندارد. ملوس بالای سر جنازه­ای خم شده و دارد کف دست جنازه را لیس می­زند. انگار کف دست مرد چیزی باشد.

   در خانه را باز می­شود. ملوس می­پرد تو. مرد بنگاه دار هم کنار من وارد خانه می­شود. موهای جوگندمی و پرپشتش را با دست شانه می­کند. «یه کم بزرگه. اما قیمتش مناسبه.»

   سرم را تکان می­دهم و اطراف خانه را با نگاه ورانداز می­کنم. خودش چند قدم جلوتر می­رود.

   «ببین مهندس، هالش دلوازه.» می­دود و پنجره را باز می­کند. «پنجره­اش به جایی مشرف نیست. طبقه بالاست. حتی می­تونید کوه رو از اینجا نگاه کنید. صبحش فوق­العاده­س. اهل صبح زود بیدار شدن هستید مهندس؟» سرم را به نشانه تأکید تکان می­دهم. «اینجا طلوع آفتابش یه چیز دیگه­س.»

   به طرف اتاق خواب می­رود. ملوس گوشه­ای از اتاق دارد غلت می­زند.

   «مهندس، گربه­تون که پسند کرد. هاه هاه... اینجام پنجره­ش جون می­ده واسه صبحا. یه تخت بذارید اینجا و لباسا رو هم توی کمد. کمدشم جاداره. نگاه بفرمایید.»

   سریع می­دود و در کمد را باز می­کند. «این کمدش از سر تا پا قفسه­س. جون می­ده واسه صد دست لباس.» و دوباره می­خندد.

   «مهندس تشریف بیارید آشپزخونه رو هم نشونتون بدم.»

   همین طور تند تند که وسط هال راه می­رفت به در ورودی اشاره می­کند. «حموم توالت هم بهتون نشون می­دم.»

   دنبالش راه می­افتم. ملوس هم دنبال من راه می­افتد. مرد به آشپزخانه رسیده که پایم را روی سنگ سردش می­گذارم.

   «کابینتاش اصل MDF ساخته شده. جا واسه هودم داره. البته این آشپزخونه اوپنه. ممکنه گربه­تون موقع آشپزی مزاحم خانوم بشه.»

   «نه. من خودم آشپزی می­کنم. ملوس موقع آشپزی می­شینه یه گوشه.»

   دست­هایش روی هر دو تا در کابینت می­ماند. سرش را برمی­گرداند. «تنهایید؟!»

   دوازده نفری دور هم نشسته­ایم و سیخ­های کباب را وسط آتش گرفته­ایم. داد می­زنم: «هیچی به اندازة یه کباب رو آتیش تو زندگی حال نمی­ده.»

   سعید تأیید می­کند. «خونه مهندس که می­ری، همه­ش واسه آدم کباب درست می­کنه.»

   داد می­زنم: «می­دونی؟! آدم توی تنهایی به این چیزا عادت می­کنه دیگه. کباب و کتاب و فیلم و خوردنی و لباس و این جور چیزا دیگه.»

   همه می­خندند. خودم هم خنده­ام گرفته. ادامه می­دهم: «یه مدت که می­گذره دیگه به این چیزا عادت میکنی. انگار ارضات می­کنند.»

   خنده روی صورت ریحانه خشک می­شود. نور آتش روی صورتش افتاده. کباب را به طرفش می­گیرم. با چشم­هایی که چیزی نمانده اشکشان دربیاید، کباب را می­گیرد. خیلی آرام می­گوید. «با اجازه من می­رم کنار دریا بخورمش.»

   می­گویم «کنار دریا تاریکه.»

   «مرسی. اونجا راحت ترم.»

   از جایش بلند می­شود و توی تاریکی راه می­افتد. خط رفتنش را وسط تاریکی نگاه می­کنم. سعید بلند می­شود که دنبالش برود. میگوید: «مهندس، کسی اذیتش نکنه.»

   از جایم بلند می­شوم و می­روم دنبالش. «آره. منم نگرانش شدم. خودم می­رم دنبالش.»

   هوا تاریک است. جلوی در بزرگ خانه ایستاده­ام. کلیدم را از جیبم درمی­آورم و توی قفل می­چرخانم. در را آرام هل می­دهم تا باز شود. همه دور هم نشسته­اند. دود آتش از وسط جمعشان بالا می­رود. همان جا دم در می­ایستم و نگاهشان می­کنم. مادر... پدر... من!... وحید... حمید... همه می­خندیم. پدر سیخ کبابش را می­گیرد و روی صندلی تاب می­نشیند. مادر هم به پدر نگاه می­کند؛ سیخ کبابش را برمی­دارد و بلند می­شود کنارش می­نشیند. سعید و حمید هم با سیخ­هایشان وسط آتش بازی می­کنند و هر کدام کبابشان را برمی­دارند و جایی روی چمنها برای خودشان پیدا می­کنند. من هم همان جا نشسته­ام. دستم را دراز می­کنم تا سیخ را بردارم. اما دستم می­سوزد. همه می­خندند. پدرم چیزی می­گوید؛ اما جلو نمی­آید. دستم را مک می­زنم. تاب دارد زیاد تکان می­خورد. مادر و پدر دارند می­خندند. انگار زلزله می­شود. همه سرجایشان نشسته­اند و می­خندند. همه چیز تکان دارد می­خورد. داد می­زنم: « بابا... مامان...»

   اما کسی از جایش بلند نمی­شود. یکی از درختها می­افتد. تاب همچنان سرپاست. هیچ کس زلزله را نمی­فهمد. فقط کسی دارد من را صدا میزند. « امیر... امیر... از جات پاشو... امیر؟!.. امیر پاشو کارت دارم.»

   چشمهایم را باز میکنم. ریحانه کنار من روی تخت نشسته است. از جایم بلند میشوم و از پنجره به بیرون خیره میشوم. سلام میکنم.

   «سلام. بازم خواب دیدی؟!»

   سرم را پایین میاندازم. «آره. انگار هر شب این خواب رو میبینم.»

   «نمیدونم چی بگم. هم باید بهت حق داد. هم...»

   «میدونی؟! من هیچ وقت با خانوادهم بیرون کباب روی آتیش نخوردم.»

   نفس عمیقی میکشد و سرش را بالا میگیرد. «شاید به خاطر حرفای دیشب من بوده. اذیتت کردم. ببخشید.»

   «نه. این چه حرفیه؟ حرفای تو درست بود. رفتار خانوادهم اذیتم میکنه. انگار هیچ کس اون زلزله که خونواده رو خراب میکرد نمیدید.»

   «داری زیادی بهشون فکر میکنی. چرا انقدر برات مهمند؟! تو که دیگه پیششون نیستی.»

   «نمیدونم. شاید چون دوست ندارم خانواده خودمم مثل اونا بشه.»

   به در اتاق خیره شده. ادامه میدهد «گواهینامه که میخواستم بگیرم، مربیم حرف خوبی میزد. میگفت اگه میخوای به جدول کنار خیابون نخوری، جدول رو نگاه نکن؛ جاده رو نگاه کن. تو به یه چیزایی زیاد فکر میکنی؛ و بیشتر ممکنه بهشون بخوری.»

   من هم به در خیره میشوم. پشتش همه دارند شلوغ میکنند. بوی خوبی از آشپزخانه میآید.

   توی آشپزخانه ایستاده­ام و به زن­های کارگر در چیدن غذاها کمک می­کنم. منشی شرکت به طرف سنگ آشپزخانه می­آید. «مهندس بهتر نبود توی رستوران مهمونی می­گرفتید؟!»

   سرم را بالا می­آورم و نگاهش می­کنم «اون جوری که مهمونی نمی­شد!»

   می­خندد. سعید هم می­آید و ناخنکی به سالاد می­زند «ای بابا. خانم مهتایی غذای رستوران که واسه مهندس خوب نیست.»

   یکی دیگر میگوید: «مهندس، شام آماده نشد؟!»

   میگویم «آماده­س، البته اگه بخواید تو قابلمه بخورید!»

   دوباره کسی می­گوید: «جداً مهندس اگه توی رستوران می­گرفتید بهتر نبود؟»

   سعید میگوید: «بابا مهندس همه پولشو واسه خونه جدید خرج کرده. پول رستوران نداره که!»

   همه آن دور و اطراف می­خندند. یکی دیگر ادامه میدهد: «آهان، پول اضافه کاری­ها تا ساعت هشت شبم بهمون داده راستی! راس میگه.»

   دوباره همه می­خندند. ساعت را نگاه میکنم. شش و نیم شب شده. نگاهی به پروندههای روی میزم میاندازم. هنوز چندتای آنها را بررسی نکردهام. تلفن اتاقم زنگ میخورد. سه تا زنگ نخورده برش میدارم.

   «بله؟!... بله همه باید تا هشت شب بمونند... خب؟... نه امکان نداره... بله، بهشون بگید...»

   گوشی را زمین نگذاشتهام که کسی بدون اجازه وارد میشود. لباس کارش رنگ و رو رفته و کهنه است. کارگر میانسال با صورت ملتمس و ریشهای مرتب و کوتاه کرده میان قاب در ایستاده.

   «آقا ما یه ماهه هر شب تا ساعت هشت اینجاییم. امشب به بچه هامون قول دادیم ببریمشون بیرون. اجازه بدید امشب زودتر بریم.»

   «یه ماهه تا هشت شب اینجایی، خب پولشو می گیری!»

   «آقا خیر از زن و بچه تون ببینید. پولش مهم نیست. امشب بهشون قول دادیم.»

   چه چیزی در صورت این مرد است که این همه جسارت به او داده. چه چیزی این کارگر را راضی کرده جلوی روی من بایستد و چنین حرفی بزند؟ چه کار باید میکردم؟

   روی تخت دراز کشیدهام. اتاق تاریک است. دستهایم را باز کردهام و به سقف خیره شدهام. نور تابلوی مغازه آن طرف خیابان به لوستر میخورد. برای لحظهای بیضیهای تو در توی قرمز روی سقف میرقصند و لحظهای بعد از هم جدا میشوند. اتاق که تاریک میشود حس میکنم همه انسانها کسی برای خودشان دارند. اتاق که تاریک میشود انگار، چهار دیوارش را برای تنهایی ساختهاند. نور مزاحم دیگری هم بین آنها تکان میخورد. شاید نور موبایلم باشد. اهمیتی نمیدهم. غلت میزنم به طرف در. چشمهای ملوس است که روشن و خاموش میشوند.

   ملوس ناآرامی میکند. دو تا مرد با لباس یکدست سبز نظامی و یک مرد چاق با موهای کم پشت میآیند و بالای سر جنازه میایستند. نفر جلویی مینشیند و چشمهای جنازه را میبندد. برمیگردد و به مرد چاق میگوید :«میشناسیش؟»

   :« راستش رو بخواید... »

   :« میشناسیش. درسته؟»

   :« میدونید، پشت سر مرده حرف زدن خوب نیست. اما من فقط میدونستم تنهاست و گهگاهی اینجا با دوستاش میاد گردش.»

   مرد نظامی از جایش بلند میشود و دستی به شانه مرد چاق میزند :« ببین، الان شناسایی هویتش برای ما از همه چیز مهمتره. تو کمک کن ما این رو بشناسیم، از گناهت میگذریم.»

   :« قربان ما که گناهی نداریم. از این چیزها همه میفروشند.»

   :« حرف بزن. کاری به کارت ندارم. این کیه؟»

    :« میدونید، پشت سر مرده حرف زدن خوب نیست. اما بعضی وقتا با دوستاش میاومد خوشگذرونی. دختر و پسر با هم بودند. خودش تنها بود. کسی رو نداشت. »

   :« سانسورش نکن. من این رو نمیتونم بندازم زندان. فقط میخوام دفنش کنم.»

   :« سرکار داریم راستش رو میگیم. مثل این که کارکنای شرکتش بودند. خودش تنها بود. بعضی وقتا درد دل میکرد. خونوادهش رو ول کرده بود. همیشه میگفت تنهاست. به آدمهای متأهل حسودیش میشد. سرکار به من حسودیش میشد. »

   و بلند میزند زیر خنده.

   :« تنها بود؟ از کجا میشه کسی رو پیدا کرد حاضر باشه دفنش کنه؟»

   :« سرکار، دفنش که حرفی نیست. بگو این همه ملک و شرکت و زمین به کی میرسه؟ فکر کنم کارکنای شرکتش بتونند کمکتون کنند. ولی سرکار خودش پاک بوده ها! به مولا پاک بوده.»

   مرد نظامی دولا میشود و ملوس را که هنوز دارد کف دست مرد را میلیسد بلند میکند.

   :« چرا انقدر اصرار داری پاک بوده؟»

   :« چون واسم خیلی... چون خیلی دوستش داشتم. سرکار همه بنگاهدارها دوستش داشتند. ولی حیف که آدم تنهایی بود. هیچ وقت ازدواج نکرد.»

   دستهای مرد بنگاه دارد روی کابینت خشک شدهاند. میگویم «به مرد تنها خونه نمیدید؟»

   «چرا... ولی این خونه یه کم بزرگ نیست براتون؟»

   درهای کابینت را آرام میبندد و رهایشان میکند. صدایش در فضای خالی خانه میپیچد.

   «دوست ندارم حس کنم تنهام. تو خونة کوچیک تنهایی احساس میشه.»

   «اما اگه تنها نباشی یه خونه کوچیک هم برات بزرگه.»

   «همه حرفای قشنگ دنیا شدنی نیست.»

    مرد بنگاهدار نفس عمیقی میکشد. با دستش صورت تراشیده و گودافتادهاش را لمس میکند. تا گذر جوانی را رویش حس کند. «این روزا هر کسی زن نمیگیره. همهش طلاق و دعوا و بگو مگو و دخالت پدر مادرها و... این جور چیزا دیگه... خونه بزرگیه. بی خیال. اشکالی نداره. نمیدونم چرا فکر میکردم دارم این خونه رو یه زن و شوهر میفروشم.»

   به صورت کارگر با ریشهای مرتب شده خیره شدهام. چه چیزی این مرد را راضی میکند.؟ چه رضایتی بعد از رفتنش دارد؟ دستم را دراز میکنم که بنشیند.

   «آقا اجازه بدید ما بریم. خیر از زن و بچه تون ببینید.»

   «میخوام بفرستمت بری. میتونم یه ربع از وقتتون رو بگیرم؟!»

   در را آرام میبندد. دستم را به طرف مبل کنار میز دراز میکنم و دوباره زیر چانهام میگذارم. چند بار پایش به میز میخورد و دوباره صافش میکند. لیوان آب رویش چند بار نزدیک بود بیافتد. صبر میکنم تا بنشیند. میپرسم « تو خوشبختی؟»

   «خوشبخت؟ ها. نمیدونم. وقتی پول نباشه تعریف خوشبختی سخته آقا.»

   «نه منظورم اینه که... اگه پول داشته باشی الان خوشبختی؟»

   «ها.»

   «چرا؟»

   «ها؟!... نمیدونم. آقا اذیتمون نکن.»

   «اذیتت نمیکنم. دارم ازت سؤال میکنم.»

   «این سؤالا سخته آقا.»

   «چند تا بچه داری؟»

   «دو تا.»

   «پسر یا دختر؟»

   «آقا یه پسر دارم، یه دختر.»

   «خدا حفظشون کنه. دوسشون داری؟»

   «ها... پسره داره میره دبستان. دختره هم داره میره تو پنج سال.»

   لبخند میزند و سرش را پایین میاندازد. اما باید بدانم « چرا دوسشون داری؟»

   «خب بچههامند آقا. این سؤالا چیه؟ مگه میشه ننه بابا بچهش رو دوست نداشته باشه. همه زندگیمند. خار به پاشون بره، به پای مو رفته آقا.»

   مادر ماشینش را کنار مدرسه پارک میکند. کیفم را توی بغلم گرفتهام. مادر عینک دودیاش را بالا میزند و با دستش در مدرسه را نشانم میدهد.

   «این مدرسهته. مدرسهش خیلی خوبه. نمونه مردمیه. خوب درس بخوان.»

   لبخند میزنم و سرم را تکان میدهم. ادامه میدهد «راه رو یاد گرفتی؟»

   سرم را به پایین تکان میدهم. «خوبه. مدرسه که تموم شد زود بیا خونه. وای نسی با کسی حرف بزنیها.»

   سرم را تکان میدهم. باز هم عینک دودیاش را روی چشمهایش میگذارد و دستش را به فرمان میگیرد. « خب دیگه. برو تا دیرت نشده. »

   به عینک دودیاش نگاه میکنم. به چشمهای تاریکش.

   یک بار دیگر شمارهاش را میگیرم. نور موبایلش را چند متر جلوتر میبینم. همان جا میایستم. آرام صدا میزنم. «ریحانه؟»

   چشمهایم به تاریکی عادت کرده است. برگشتنش را میبینم. چیزی نمیگوید. میگویم :« چرا ما رو تنها گذاشتی؟»

    آرام به طرفش میروم. تکان نمیخورد. میپرسم :« میتونم کنارت باشم؟»

   :«اگه راضیت میکنه.»

   :« اگه راضیم میکنه؟ من به خاطر تو اومدم.»

   :« من نمیخوام به خاطر من اومده باشی.»

   :« از دست من ناراحتی؟»

   :« نه. از دست خودم ناراحتم.»

   :« میتونم بپرسم چرا؟»

   :« نپرس رئیس.»

   داد میزنم :« من اینجا رئیس تو نیستم.»

   :« هستی. هستی. تو فقط یه رئیسی.»

   :« خب... خب... من فکر میکردم انقدر دوستم داری که راحت همه چیز رو خراب نکنی!»

   « راحت همه چیز رو خراب نکردم. فقط... حس میکنم دارم در موردت اشتباه میکنم.»

   :« چه اشتباهی؟!»

   «نمیدونم چرا فکر میکردم تو به خانواده هم فکر میکنی. کبابش خوب شده.» و گازی به کبابش میزند. میگویم «چرا فکر میکنی من به خانواده فکر نمیکنم؟!»

   «فکر نمیکنی دیگه. همهش توی تنهایی زندگی کردی. دیگه خانواده ارضات نمیکنه. چیزی نداره که بهت بده.»

   «اما من هر روز به این چیزی که تو گفتی فکر میکنم.»

   «تو فقط تنهایی. برای فرار از تنهایی داری بهش فکر میکنی.»

   پشتم تیر میکشد. انگار توان نگه داشتن وزنم را ندارم.

   به دیوار آشپزخانه تکیه میزنم. عرق روی پیشانیام را گرفته. با دستم پاکش میکنم. زن کارگر دارد همه غذاها را از روی میز برمیدارد و توی ظرفشویی میگذارد. سعید هم با دو تا ظرف خورش نصفه پشت سر زن وارد آشپزخانه میشود. موهای زن به پیشانیاش چسبیده. دلم میخواهد روسریاش را از سرش دربیاورم تا مثل بقیه مهمانها راحت باشد. سعید نگاهی به زن و بعد به من میکند. ظرفها را توی ظرفشویی میگذارد و میرود. زن هنوز همانجا ایستاده. آرام به طرفم میآید. و صورتش را به گوش من نزدیک میکند. « آقا، این پسره داره اذیتم میکنه. هی حرف مفت میزنه.»

   «چی میگه؟»

   همان طور درگوشی میگوید «آقا ما خانوادهداریم. داریم به خاطر اونها میایم کارگری. میتونستیم خیلی کارهای دیگه بکنیم... بیخیال ظرفا رو میشوریم میریم. فقط بگید اذیتمون نکنند آقا.»

   از فکری که کردم شرمنده میشوم. میگویم « میخوای همین الان بری؟»

   «نه. ظرفا رو میشوریم بعد میریم.»

   «اگه اذیتت میکنند خب الان برو. ظرفا رو خودم میشورم.»

   دست میکنم توی جیبم که دستش را جلو میآورد. « نه آقا. ما کارمون رو تموم میکنیم بعد میریم.»

   به صورتش نگاه میکنم. با اینکه به میانسالی نرسیده اما مصمم و قوی است. چه چیزی به این وجود نحیف اینقدر تحمل داده؟ چه چیزی این زن را اینقدر قوی نگه داشته؟ چشمم بی اختیار دنبال ریحانه میگردد که... از اول توی مهمانی نیست. میگویم « برو کارت رو بکن. من درستش میکنم. از آشپزخونه بیرون نیا. کارت که تموم شد بیا پولت رو بگیر و برو.»

   سرش را تکان میدهد. به ظرفشویی نگاه میکنم.

   مرد بنگاه دار دستش را به ظرفشویی میگیرد تا وزنش را روی آن بیاندازد. میپرسم «واسه شما که فرقی نمیکنه. شما قراره پولش رو بگیرید.»

   «آره... اما همسایهها... نمیدونم آقا. اگه پسندتون شد مبارکتون باشه.»

   «همیشه خودتون واسه خرید این خونه میاید؟»

   «اینجا خونه خودم بوده. سر یه سری مسائل دارم میفروشمش.»

   «با خانومتون حرفتون شده؟»

   نفس عمیقی میکشد. «شما تا حالا ازدواج کردید؟»

   نمیخواستم دروغ بگویم. اما لزومی هم نداشت راست بگویم «آره. از هم جدا شدیم.»

   «پس حتماً شمام این چیزا رو دیدی دیگه. دخالت پدر و مادرا، دعواها، این جور جر و بحثا دیگه.»

   «دوسش داشتید؟ باهاش خوشبخت بودید؟»

   «نمیشه گفت. وقتی پول نیست خیلی وقتا خوشبختی خراب میشه. اما بدون پولم میشه خوشبخت بود.»

   «مشکل ما پول نبود. نظر من برعکسه. باورم نمیشه شما دارید میگید به خاطر بیپولی جدا شدید.»

   «آره. مشکلمون پول نبود. مشکلمون این بود که با پولا داریم چی کار میکنیم. تا وقتی پول نیست به امید پول زندگی میکنی. وقتی هم اومد همه سرش دعوا میکنند. هر کسی دوست داره یه جوری خرجش کنه. میفهمید چی میگم دیگه؟»

   «وقتی پول نبود خوشبخت بودید؟»

   «پول بود. نه این که نباشه. ما سرش یه دل نبودیم. میدونید چی میگم. یه خونه به این بزرگی واسه هر دوتامون کوچیک شده بود.»

   به فضای بیرون پنجره خیره میشوم. ملوس خودش را دارد به پایم میمالد. بلندش میکنم و توی بغلم میگیرمش. با صورتم پوست کمرش را لمس میکنم. با دستش، دستم را باز میکند. شروع میکند به لیسیدن کف دستم. انگار کف دستم چیزی باشد.

   پایان.